حس کسی رو دارم که تو یه خونه ی بزرگ با در های زیاد
زندانی شده ,دستگیره ی درها رو یکی یکی امتحان میکنه و
...
تو برزخ هستم
تو برزخی از افکاری که خودم تو ذهنم ساختم و واقعیتهایی
که بخوام و نخوام وجود دارن...
گاهی این افکار خوبن و گاهی هم...
گاهی واقعیتها خوبن و گاهی هم...
یادمه تا چند سال پیش کلمه ی "نمیتونم" تو فرهنگ لغاتم
جایی نداشت و مبارز قوی بودم.
یادمه تلاشهای بیفایده م هم وقتی به در بسته میخورد ,
برام نشانه ای بود که راه های باقیمونده رو نشون میداد و امید
باز بودن یکی از درها باعث میشد که کم نیارم...
اما الان زود کم میارم
زود خسته میشم
زود به نفس نفس میوفتم
گاهی به یه مو بندم...
مویی که علاقم به عزیزامه و علاقه ی عزیزام به من
مویی محکم که فشارهای زیادی رو تاب میاره
تنهایی سکوت کردم و به اشتباهاتم فکر کردم
سعی کردم به اشتباه دیگران کمتر فکر کنم چون دیگران رو
نمیتونم تغییر بدم و این منم که باید تغییر کنم.
اما تغییر خودمم باید تحت تاثیر یه تصمیم قوی باشه
یه تصمیم که پشتش منطق و استدلالی قوی باشه
اینها همش انرژی میخواد که یه آدم با نیروی من نمیتونه
بی وقفه خرجش کنه و بالاخره نیاز به استراحت داره
تصمیم داشتم کمی خودخواه بشم ( بدون آسیب به کسی
و پایمال کردن حق دیگران) به خودم فکر کنم و بیشتر به
خواسته هام توجه کنم اما انگار همین هم گاهی دیگران رو
ناراحت میکنه!
سعی داشتم به کمتر چیزی فکر کنم و کمی بیخیال نفس
بکشم و این رو به اطرافیان هم گفته بودم اما باز...
تو سن 23 سالگی دارم بزرگ میشم!
خیلی چیزها بوده که باید زودتر از اینها بهش فکر میکردم و
نکردم. برای همین هم وقت لازم دارم که بیشتر خودم رو
بشناسم...
همیشه فکر کردم یه تصمیم یه سحری داره که با گفتن, سحر
اون تصمیم باطل میشه و دیگه به عمل نمیرسه
اما این بلاگ به رشد فردی خود من کمک کرده
گاهی تو سطرسطر نوشته هام تو این جا خودم رو پیدا
کردم و بیشتر خودم رو شناختم!
گاهی انگار اینجا واسطه ای بوده بین مغز و قلبم !...
نوشتنم تو اینجا نشون میده که هنوزم هم به وجود
دری باز امید دارم
ـ
چند روزی میرم کیش .
این هفته کنگره ی جراحی اونجا برگذار میشه اما
برای من اون تنها یه بهونه ست و بیشتر به تغییر آب و هوا
و شرایط نیاز دارم.
امیدوارم بعد از بازگشتم حالم بهتر باشه...
