چه دیار اسرار آمیزیست دیار اشک...
طاقت زیادی میخواد اشک کسی رو دیدن...
اشک احساسیه که بوسیله ی دیگه ای قابل ابراز نبوده و
اینطوری یکجورایی همراه اون احساس , اعتراضی مظلومانه
هم ابراز میشه!
شخصا آدمی هستم که در شرایط خیلی سخت ممکنه که
اشک بریزم و به همین دلیل هم وقتی اشک کسی رو میبینم
دردی رو که باعثش شده برام قابل درکه و بسیار آزار دهنده.
(اینکه عده ای هم وجود دارن که از این حس سوء استفاده
میکنند ,میدونم .اما دوست ندارم باور کنم که با همچین
دروغ بزرگی ممکنه روبه رو بشم روزی.)
اما گاهی فرو ریختن قطرات اشکی رو میبینی ,با این آگاهی
که کاری از دستت بر نمیاد , مجبوری که احساس خاصی هم
بروز ندی ,حتی اگر سنگدل به نظر بیای!
مثل زمانی که بچه ای ازت چیزی رو با گریه تقاضا میکنه که
تو با اطلاعاتی که داری ,میدونی که براش مضره!
اونوقت اگر نوازشش کنی , ممکنه حس کنه که با گریه ی
بیشتر اون چیز رو بدست میاره و در واقع تشویق بشه به
ادامه ی رفتارش . اما اگرم بی تفاوت برخورد کنی ,حس
اینکه اذیت شدنش برات مهم نیست , تو ذهنش باقی خواهد
موند و موجودی سنگدل تو نظرش جلوه میکنی.
فکر کنم این هم که بشینی براش توضیح بدی (تو اون شرایط
ناراحتی) امکانپذیر نمیتونه باشه و مفید نخواهد بود.
اینجاست که راه درست رو پیدا کردن ,بسیار سخت تر از عملی
کردنشه!
