دیروز وقتی داشتند برای مسئله ای کاملا شخصی (ح .ج.ا.ب)
بنده را روشن!! میکردن, آدمایی که کارشون با نام خدا ست و
اما حتی بویی از جنس خدا نبردند! , تنها تلاشم این بود که
با شنیدن این نوع از توهین هایی که نشاندهنده ی جایگاه
والای! گوینده از لحاظ شخصیت و کمالات و درجه ایمانش! بود
اشکم جاری نشه( که موفق نشدم و تا نزدیک صبح جاری بود)
میدونم که همیشه هستند کسانی که قدرتی دارند
و ظلم میکنند, و تازه اینکه ظلمی نیست در مقابل آنچه در حال
انجامه! اما راستش منظره ی جالبی بود و غیر قابل توصیف!
اینکه آدمایی بودند که تنها نظاره کردند و حتی از ترسشون
اینکارشون هم پنهانی بود!
همین آدماییکه تو چند روز اخیر شاهد قتل کسانی بودن با چاقو
(یکی در کرج و دیگری در میدان کاج تهران) و واکنششون تنها
فیلمبرداری از این صحنه بوده!
اون زمان تنها نفرتی عمیق حس کردم , از کسی که برای بردن
منی که نه قتل کرده بودم و نه دزدی ,و با کمال احترام(به
شخص خودم البته!)به دنبالش میرفتم به زور دستش و
فحش و به قول خودش کتک!!!! متوسل شده بود
( البته از اونجاییکه آدم کینه ای نیستم خوشبختانه! این حس
نفرت بزودی از بین خواهد رفت اما چون ایمان دارم
خدایی هست و عدالت را بالاخره برپا خواهد کرد میسپرم به
او ...)
تنها چیزی که با خودم زمزمه میکردم این شعر شاملو بود
و اتفاقا انگار بیشتر از هر فحشی این زمزمه ی من
اونها را آزار داد! نمیدانم از چه چیز ترسیده بودند ,
نشنیدن آنچه زیر لب میگفتم یا نفرتی که حس میکردن؟!
:
اکنون مرا به قربانگاه می برند
گوش کنید ای شمایان در منظری که به تماشا نشسته اید
و در شماره
حماقتهای تان از گناهان نکرده ی من افزون تر است !
با شما مرا هرگز پیوندی نبوده است .
بهشت شما در آرزوی به بر کشیدن من در تب دوزخی انتظاری بی انجام
خاکستر خواهد شد.
تا آتشی آنچنان به دوزخ خوف انگیزتان ارمغان برم
که از تف آن دوزخیان مسکین
آتش پیرامونشان راچون نوشابه ای گوارا سر کشند .
چرا که من از هر چه با شماست از هرآنچه پیوندی با شما داشته نفرت می کنم
از فرزندان و از پدرم ازآغوش بوی ناک تان و
از دستهای تان که دست مرا چه بسیار که از سر خدعه فشرده است.
از قهر و مهربا نی تان و از خویشتنم
که ناخواسته از پیکرهای شما شباهتی به ظاهر برده است....
من از دوری و از نزدیکی در وحشت ام.
خداوندان شما به "سی زیف " بی دادگر خواهند بخشید
من "پرومته "ی نا مرادم
که از جگر خسته کلاغان بی سرنوشت را سفره ای گسترده ام .
غرور من در ابدیت رنج من است
تا به هر سلام و درود شما
منقار کرکسی را بر جگرگاه خود احساس کنم .
نیش نیزه ای بر پاره جگرم از بوسه لبان شما مستی بخش تر بود
چرا که از لبان شما هرگز سخنی جز به ناراستی نشنیدم .
وخاری در مردم دیده گانم از نگاه خریداری تان صفا بخش تر
بدان خاطر که هیچگاه نگاه شما در من
جز نگاه صاحبی به برده ی خود نبود.
از مردان شما آدم کشان را
واز زنان تان به روسبیان مایل ترم .
من از خداوندی که درهای بهشت اش رابر شما خواهد گشود
به لعنتی ابدی دلخوش ترم .
همنشینی با پرهیزکاران و هم بستری با دختران دست نا خورده
دربهشتی آنچنان ارزانی شما باد .
من "پرومته "ی نا مرادم
که کلاغان بی سرنوشت را از جگر خسته سفره ای جاودان گسترده ام .
گوش کنید ای شمایان که در منظر نشسته اید
به تماشای قربانی بیگانه ای که منم :
با شما مرا هرگز پیوندی نبوده است .
راستی در پایان بگم که اگر هر زمان اینجا به دلایلی! بسته شد در
( ف.ی.س.ب.و.ک)میگم که پس از اون کجا خواهم نوشت
