یه سوال؟! : دریای زندگیت متلاطمه یا آروم؟! خوب بهش فکر کن... قایق فکر رو تو دریای آروم زندگی کنترل کردن که هنر نیست مطمئنا! میتونی حتی رهاش کنی و لذت ببری از بالا و پایین رفتن گهواره مانندش... هنر اینه که جلوی غرق شدن تو امواج بزرگ و سهمگین رو بلد باشی بگیری!.نه؟ وقتی که هوای زندگیت طوفانی باشه و امواج بلندش ,لحظه ای غفلتت رو بهانه کنه و قایق افکارت رو ببلعه ...
سیستم زندگی تو این دنیا, یه قانون ریاضی نیست که
اگر از هر روشی حلش کنی , به یک نتیجه واحد برسی!
هیچوقت نتیجه رو نمیتونی تضمین کنی!
زندگی یعنی همین!
بی رحمانه و ناعادلانست ...
زیبا و هیجان انگیزه...
سخت و دردآوره...
لذت بخش و ...
میشه که یه سفر خانوادگی بریم و لذتی وصف ناپذیر ببریم از
این سفر در کنار عزیزامون , و تمام عمر با یادآوری لحظات
خوشش ,خدارو شکر کنیم و فکر کنیم که زندگی ارزشش رو داره که
گاهی سختی هایی رو تحمل کنیم و...
و گاهی هم میشه که تو همین سفر ,تنها در یک لحظه, تصادفی رو تجربه میکنیم
که توش داشته هامون رو ,سلامتیمون رو و یا حتی عزیزامون رو از دست
بدیم! فقط تو یه لحظه...
اون موقع شاید تا سالها و شایدم تا آخر عمر غصه بخوریم و دیدگاهمون
نسبت به زندگی تغییر کنه...
میخوام بگم اگر روزی تونستی تضمین کنی و قاطعانه حرف بزنی ,
اگر روزی ترسی از آینده و امکان فروپاشیدن خیلی چیزها از هم
رو نداشتی, بدون که از دریای زندگی بیرون اومدی و این ساحل
امن , جایی خارج از دریای زندگیه!
فکر میکنم هنر زندگی کردن تا حدودی ذاتی میتونه باشه اما , تمرین وتجربه
روی موجهای کوچیک زندگی ,میتونه توان شناورموندن ذهن روی موجهای
بزرگ رو بهت هدیه کنه...
